Mensen service

Procter & Gamble, jaaromzet 2016: 65 miljard dollar, winst rond de 4 miljard. Nederlandse Spoorwegen, jaaromzet 2016: bijna 5 miljard euro, winst 212 miljoen. Camping de Klashorst, gelegen in het Vechtdal in Overijssel, cijfers onbekend. Alle drie ondernemingen kregen de afgelopen periode te maken met mijn onhandigheid. Een mooie reis langs service, klant, klacht en mens. Een verhaal over groot, klein, het verschil daartussen en een herdefinitie van ‘waarde’.

Ik gebruikte het wastablet van Ariel onjuist. Ik legde het óp mijn was in plaats van er onder. Dat deed ik al jaren maar nu was het plastic omhulsel half gesmolten vastgekleefd aan mijn mooie, fijne truitje. Zonder nadenken probeerde ik het los te trekken waarmee ik een gat in mijn trui trok.

Ik reisde 1 van mijn zeldzame keren met de trein en logde in met mijn anonieme kaart bij het NS poortje bij de ingang van het station. Ik reisde met de Arriva trein waarin de conductrice me uitlegde dat ik bij het verkeerde bedrijf was ingelogd. Dat er op dit traject geen mogelijkheid was meer tot uitloggen en dat ze kon zien dat de NS wel 20 euro van mijn OV kaart had afgeschreven.

Ik reserveerde een dag van te voren een overnachting voor 2 campers bij camping de Klashorst, een prachtige natuurcamping nabij Ommen. ’s Avonds vertelde mijn huisarts me dat ik een luchtweginfectie had dus ik moest annuleren. Volgens de algemene voorwaarden te laat en alle recht om het volledige bedrag in rekening te brengen. Ik ontving een alleraardigst bericht van Herma. Dat ze me veel gezondheid toe wenste en me graag een volgende keer wilde begroeten. Mijn hart maakte een sprongetje en ik sprak met mijn reisgenoot af dat we zodra het kon daarheen zouden gaan.

Ik belde met Procter & Gamble en legde de situatie uit. De mevrouw vertelde me dat ze het zou overleggen. Tussen de regels door begreep ik dat het overleg onnodig zou zijn omdat ik het truitje zelf kapot had gemaakt. Ze konden me wel een nieuw pak wastablets toesturen. Ik wachtte op reactie en ontving een enquête: Procter & Gamble hechtte echt veel waarde aan mijn mening en vroeg me daarom pas te reageren wanneer mijn klacht was opgelost. Ik wachtte nog langer en kreeg geen verdere reactie. Dus vulde ik de enquête in en gaf mijn ongerief aan. Binnen korte tijd ontving ik een mail: doordat het product niet volgens de instructies gebruikt is was verdere tegemoetkoming niet mogelijk. Jouw fout, jouw blaren.

Zo niet de NS, zij stortten na een totaal onbegrijpelijke mail de 20 euro terug. Mij achterlatend met de gedachte hoe buitenlanders in ons land reizen en hoeveel van de jaarlijkse inkomsten van de NS worden geïnd met  niet gemaakte reizen.

De grote dikke vis Procter & Gamble is zo log, onpersoonlijk en vol regels geworden dat alle binding met de eindgebruiker is verdwenen. De onhartelijke reactie is voor mij een reden om mijn best te doen alle producten door hun geproduceerd te mijden. Dat is bijkans niet eenvoudig.

Nederlandse Spoorwegen, krabbelend, struikelend als een peuter proberen een bedrijf te leiden. Met alle onhandigheden en soms irritatie opwekkende stommiteiten.

Camping de Klashorst! (tromgeroffel en trompettergeschal!). Ik voel me een mens! Ik word gezien! Een paar tientjes wegen niet op tegen hartelijkheid, beterschap wensen. Mijn hart juicht! Oh, wat kijk ik uit naar een nachtje in Diffelen!

En naar een wereld waar ieder beseft wat hij of zij is: een mens, energie. In relatie met andere energieën. Inderdaad verbonden in een grote keten. Maar niet die van vergaderingen, jaarcijfers en omzet targets. Verbonden in de grote keten van liefde, aandacht en energie. Niet gevangen in cijfers en getallen, oh zo waardevol.

Was voorzichtig, reis veilig, geniet vol!

 

Defensie in het licht

‘Ga er maar uit, je luistert niet en werkt niet mee, vertrek maar’. Als tiener hoorde ik deze woorden met regelmaat. Waarna ik inwendig fluitend vertrok: even geen gezemel van een uitgebluste leraar maar lekker buiten onder een boom. Nooit snapte ik helemaal wat daar de straf aan was….

Vandaag wordt demissionair minister Hennis er waarschijnlijk uitgestuurd. Op basis van ophef over het reilen en zeilen bij Defensie. Een vernietigend rapport, gewonden en doden: Defensie in de schijnwerpers. Misschien omdat ik te weinig klassen volgde, ik snap er niets van.

Reeds eerder viel me op dat in onze politiek gelogen, gedraaikont en gegraaid mag worden waarna je (al dan niet gedwongen) mag vertrekken, vaak nog met een zak geld mee en een goede referentie. Hiermee kan je dan in toekomstige bestuursfuncties en adviesraden je zakken verder vullen (ik zeg Opstelten).

Van mevrouw Hennis begrijp ik dat ze niet wil aftreden maar aan het werk wil. Schouders er onder. Kijken wat er kan, mogelijk is. Vooruit. Schouder aan schouder.

 

Ik weet heel weinig van Defensie. Maar ik zie een organisatie waarin mensen iets wordt geleerd dat we daarbuiten weinig zien. Verbinding. Het team boven het individu plaatsen. Schouder aan schouder. En doorgaan.

Zoals je weet ben ik van de yoga. Waarin ik leer en ervaar dat identificatie met mijn eigen Ego me brengt naar onmacht, pijn, verdriet, een gevoel van eenzaamheid en afgesneden zijn. Wanneer ik mediteer en me open stel voor alles wat er is voel ik de energie door me heen stromen. Voel ik dat mijn beperking van ‘ik’ alleen in mijn gedachten zit. Dat wanneer ik me verbind, we zoveel sterker zijn. Zo sterk dat de hele wereld kan worden omarmd. Dat het overal lichter kan worden.

 

Ik kijk naar Defensie. De organisatie, de mensen. En zie de verwarring: doorgaan, verbonden tot 1 team tot je erbij neervalt, groter en buiten jezelf. En alle jaren ontmoette deze organisatie de politiek. Met andere normen en waarden en anders opgeleid. Waarin focus op het individu en schoonvegen van eigen straatje schering en inslag is. En daarmee ontstond het speelveld: een hardwerkende groep mensen die niet klagen en samen doorgaan hoog in het vaandel hebben staan tegenover politici met een beperkte begroting en een groot ego: bezuinigingen bij Defensie. Keer op keer.

Ik ben voor verbinding. Ik ben voor de dialoog. Ik ben voor samen. Ik ben voor nadenken, voor durven zeggen als iets niet klopt. Ook als de meerderheid daar anders over denkt. Ik ben voor diversiteit. Ik ben voor krachtig zacht zijn. Ik ben voor kijken naar de ander en mezelf zien. Met alle fouten die gemaakt worden en alle licht en liefde die er is.

En ook vandaag murmel ik weer heel zachtjes mijn wensen: laten we sterk zijn in onze verbinding. Laten we het samen beter maken. Laten we vooruit gaan.

20161010_082227.jpg


Dumpen


Ze heeft genoeg van hem. Is er helemaal klaar mee. Hij luistert niet, doet te weinig met de kinderen en ruimt nooit iets op. Doodvermoeiend. Jaren heeft ze geïnvesteerd: eerst lief en positief met uitleg en toelichting (dit broekje kleurt niet bij dat T shirt) en langzamerhand korter en duidelijker. Want ook zij is moe, druk en vol. Ze heeft maar twee kinderen gebaard. Maar nu voelt het als drie…… Ze gaat hem dumpen. Want ook zij heeft recht op liefde, aandacht, ondersteuning en lekkere seks. Allemaal dingen die ze allang niet meer van hem krijgt.

He loved her so much he already started to ignore her.

Ik kan niks meer goed doen. Al voordat ik thuiskom voel ik de spanning in mijn schouders kruipen: wat zal er vandaag weer eens niet goed zijn. De afgelopen tijd zijn alle mogelijke misstappen de revue gepasseerd: ik kleed de kinderen niet goed, zet de vuilnis niet buiten, zit teveel op mijn smartphone, ga waarschijnlijk vreemd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag niet meer. Omdat het toch nooit goed is. Het verkeerde moment, de onjuiste toon of ik had er al eerder naar moeten vragen. Ik vind mijn rust in de parallelle wereld van mijn telefoon: beetje filmpjes kijken, chatten met de mannen uit de zondagmorgen fietsclub en pokemons vangen. Ik wil graag seks, lol en weer leuke dingen samen doen. Als ik me een beetje gedeisd houd waait de storm wel over, zo dacht ik. Nu gaat ze me dumpen.

 She loved him so much, she already started to change him.

Samsara wordt het in het boeddhisme en hindoeïsme genoemd. De terugkerende beweging van leven, dood en wedergeboorte. Als een draaimolen steeds hetzelfde rondje. Het is meegaan en geloven dat de wereld van begeerte, irritatie en verwarring de waarheid is. En als in de draaimolen kom je steeds langs dezelfde punten van pijn, verdriet en plezier. Filosoof Shankara noemde het het ‘universele wordingsproces’, het eindeloze worden. In contrast tot het eindeloze Zijn.

‘Ik ben verliefd op een ander. Je moet gaan. Het spijt me maar hij is leuker, liever, aantrekkelijker. Hij wast wel zijn handen voor het eten, woont in een mooi huis. Hij gaat voor me zorgen. En hoewel ik dat niet nodig heb, vind ik het wel fijn. Het spijt me. We hebben het goed gehad maar het is klaar. Misschien had ik beter moeten weten, je bent nooit attent geweest. Je hebt me nooit echt begrepen’.

Ik pak mijn spullen en ga. Weer op pad. Ik neem me voor te leren. Me eerst te verbinden met mezelf en vanuit daar pas met een ander.

Het pure Zijn. Daar waar je in contact bent met je puurheid. Voorbij materie, verlangens, aversie en ignorantie. Je puurheid in verbinding, groter dan jijzelf. Met het universum. De weg hiernaar toe is je adem. Bewust in en uit ademen. Om vervolgens zonder oordeel of verwachting te laten komen wat er komt. Mediteren.

Goede reis


‘Het is goed zo’. Afwachtend kijkt de jonge vrouw de zaal in. Ze heeft zojuist gesproken over positiviteit, liefde, knuffelen, lachen, geluk en samen zijn. Ze vertelde dat het hartstikke goed ging. Na een lange, moeilijker periode was er nu licht, geluk en plezier. En nu kijkt ze de zaal in. Een lichte trilling in haar lip. Ik kijk naar haar. Zie een fysiek kleine vrouw met een enorme power. Met haar afgetrapte gympen en strakke zwarte broek lijkt ze jong. Waarschijnlijk jonger dan ze is. Ik ken haar niet. En word weggeblazen door haar kracht, uitstraling, liefde en woorden. Ik adem zachtjes in en weer helemaal uit. Zet mijn beide voeten op de grond. Het moet nog beginnen.
We zitten in de zaal om in volle aandacht bij haar moeder te zijn. Die vorige week niet terug kwam van haar dagelijkse ochtendwandeling. Omdat ze getroffen werd door een fatale hersenbloeding. Haar moeder werd 62 jaar. Ik ken haar als even zo krachtige vrouw: klein van lichaam, groot van kracht. Ze hielp me door een moeilijke periode heen met voedingsadvies, massage, acupunctuur. En met er zijn. Wat een kracht, wat een liefde.

En die zie ik nu doorgegeven in haar kind. Dat daar zo dapper staat. En ik ben diep geraakt. Zoom uit naar mezelf, mijn eigen leven, mijn eigen familie. En zonder oordeel kijk ik naar de verschillen. En neem ik een besluit: pure liefde en positiviteit.

Ik voel me dankbaar en nederig. Dat ik dit hier mag leren. Laat de tranen stromen bij het verdriet van familie en close vrienden, zing voor de laatste keer mijn mantra om haar op haar reis te begeleiden en leg een centje op haar kist voor mocht ze het nodig hebben bij de overtocht.

Ik neem me ten diepste voor hard te werken. Bewust te blijven. Steeds te proberen dieper en sterker in contact te zijn met mijn eigen liefde en positiviteit. Zodat ik het kan delen met anderen. Iedere ademhaling weer.

Akal.

Let's go!

Wie ben ik eigenlijk? Vraag jij je dat ook wel eens af?  In veel geloofsovertuigingen vind je een mooi antwoord op deze vraag:  jij bent de ander. The other is you. Onder andere in het boeddhisme, hindoeïsme, christendom en islam vind je verschillende vormen van dit zelfde uitgangspunt: op een bepaald punt zijn we allemaal verbonden. Dit betekent dat wanneer ik voor jou goed doe, dit ook een positief effect heeft op mij zelf. Ten minste, op het niveau waar we er nog van uitgaan dat jij en ik twee verschillenden zijn. Want op een nog ander niveau kunnen we zeggen: ‘All is one’. Alle mensen, dieren, bomen, etc., alles bestaat uit eenzelfde energiebron. Er zijn verschillende eeuwenoude mantra’s, gebeden en meditaties die dit uitgangspunt hebben.

Je vindt er hier 1 prachtige: https://www.youtube.com/watch?v=fzYuwNLgfC8

Je bent er niet per toeval.
Het bestaan heeft jou nodig.
Zonder jou ontbreekt er iets in het bestaan en niemand kan dat vervangen.
– Osho –
Wanneer je regelmatig mediteert op deze meditatie of je verdiept in het verbindende uitgangspunt van verschillende geloven realiseer je als vanzelf een mooiere wereld. Omdat je vanuit je bewustzijn weet en zal accepteren wat je rol is en je hiervan uit zult handelen.
Als je dit wat kwijt bent dan krijgt het Ego (te) veel ruimte. En vanuit het Ego komen er nogal eens wat verwrongen acties en gedragingen uit. Woede, machteloosheid, verdriet. Dat soort dingen.
Zoals we dit al jaren, al dan niet bewust, zien en ervaren bij onszelf en onze omgeving , zien we dit momenteel in het groot gebeuren in de wereld. De afgelopen jaren hebben we al een mooie aanloop gehad met graaiende politici, bankdirecteuren die buiten hun boekje gingen, machtswellustelingen die zich op diverse wijzen misdroegen en oorlogen die moesten worden uitgevochten.  Momenteel zitten we midden in het klapstuk van verwrongen Ego handelen: Donald Trump.
 
De laatste tijd sprak ik verschillende mensen over de ontwikkelingen aangaande deze nieuwe Amerikaanse president. Velen keken ernstig en boos terwijl ze hun zorgen uitspraken: dit was zo absurd, dit moest gestopt worden. Liefst snel en, zo leek het, vooral door anderen. Vaak kwam er op de vragen die ik daarna stelde niet echt veel meer dan glazig kijken en wat gemompel. En dat is het moment waarop ik mijn stokpaard steeds weer opklim. En waarin ik, met nauwelijks verholen enthousiasme, vertel over mijn visie van de hedendaagse ontwikkelingen.
All is one.
Laten we eerlijk zijn: we zijn mensen en we zijn lui. Olifantenpaadjes worden door ons platgelopen omdat ze een stukje afsnijden naar de plek waar we naar toe willen. Dat scheelt energie, moeite en tijd. We kiezen regelmatig voor de meest makkelijke weg en manier.
Maar als het echt extreem wordt of veel te gek dan worden we wakker. Dan gaan we aan de gang! En omdat we misschien wel eerder zo zuinig met onze energie zijn omgegaan kunnen we nu een mooie verbindende klap geven als tegenreactie.
En dat is wat ik zie gebeuren, ofwel waar ik voor kies naar te kijken en me voor in te zetten. President Trump struikelt over stommiteiten, valse beschuldigingen, vergaande schrikbarende beslissingen en wat dies meer zij. En omdat het zo extreem is zien we dat eigenlijk allemaal wel en staan we op. Sommigen snel, andere langzamer maar op zeer veel gebieden zie je handen die in elkaar worden gestrengeld en die een onverbrekelijke keten maken. Ik kijk ernaar, doe mee, voel de pulsatie en ben opgewonden. Dit gaat leiden tot prachtige dingen! Want het zo uitgekauwde credo is natuurlijk helemaal waar wanneer het echt vanuit hart geleefd wordt en vanuit hoofd uitgevoerd: samen staan we sterk. Over de hele wereld heen, in groot en in klein, van Australië tot je buurman. Dit pikken we niet! Nu gaan we staan in verbinding. Om het beter te maken. Mooier en vrediger. Voor jezelf en voor de ander. Door alles verbonden. The other is you. All is one. Let´s go.