Defensie in het licht

‘Ga er maar uit, je luistert niet en werkt niet mee, vertrek maar’. Als tiener hoorde ik deze woorden met regelmaat. Waarna ik inwendig fluitend vertrok: even geen gezemel van een uitgebluste leraar maar lekker buiten onder een boom. Nooit snapte ik helemaal wat daar de straf aan was….

Vandaag wordt demissionair minister Hennis er waarschijnlijk uitgestuurd. Op basis van ophef over het reilen en zeilen bij Defensie. Een vernietigend rapport, gewonden en doden: Defensie in de schijnwerpers. Misschien omdat ik te weinig klassen volgde, ik snap er niets van.

Reeds eerder viel me op dat in onze politiek gelogen, gedraaikont en gegraaid mag worden waarna je (al dan niet gedwongen) mag vertrekken, vaak nog met een zak geld mee en een goede referentie. Hiermee kan je dan in toekomstige bestuursfuncties en adviesraden je zakken verder vullen (ik zeg Opstelten).

Van mevrouw Hennis begrijp ik dat ze niet wil aftreden maar aan het werk wil. Schouders er onder. Kijken wat er kan, mogelijk is. Vooruit. Schouder aan schouder.

 

Ik weet heel weinig van Defensie. Maar ik zie een organisatie waarin mensen iets wordt geleerd dat we daarbuiten weinig zien. Verbinding. Het team boven het individu plaatsen. Schouder aan schouder. En doorgaan.

Zoals je weet ben ik van de yoga. Waarin ik leer en ervaar dat identificatie met mijn eigen Ego me brengt naar onmacht, pijn, verdriet, een gevoel van eenzaamheid en afgesneden zijn. Wanneer ik mediteer en me open stel voor alles wat er is voel ik de energie door me heen stromen. Voel ik dat mijn beperking van ‘ik’ alleen in mijn gedachten zit. Dat wanneer ik me verbind, we zoveel sterker zijn. Zo sterk dat de hele wereld kan worden omarmd. Dat het overal lichter kan worden.

 

Ik kijk naar Defensie. De organisatie, de mensen. En zie de verwarring: doorgaan, verbonden tot 1 team tot je erbij neervalt, groter en buiten jezelf. En alle jaren ontmoette deze organisatie de politiek. Met andere normen en waarden en anders opgeleid. Waarin focus op het individu en schoonvegen van eigen straatje schering en inslag is. En daarmee ontstond het speelveld: een hardwerkende groep mensen die niet klagen en samen doorgaan hoog in het vaandel hebben staan tegenover politici met een beperkte begroting en een groot ego: bezuinigingen bij Defensie. Keer op keer.

Ik ben voor verbinding. Ik ben voor de dialoog. Ik ben voor samen. Ik ben voor nadenken, voor durven zeggen als iets niet klopt. Ook als de meerderheid daar anders over denkt. Ik ben voor diversiteit. Ik ben voor krachtig zacht zijn. Ik ben voor kijken naar de ander en mezelf zien. Met alle fouten die gemaakt worden en alle licht en liefde die er is.

En ook vandaag murmel ik weer heel zachtjes mijn wensen: laten we sterk zijn in onze verbinding. Laten we het samen beter maken. Laten we vooruit gaan.

20161010_082227.jpg