Happy 2018

‘Er is licht, ruimte en rust’. Deze woorden plaatste ik vorig jaar bij een prachtig beeld van een verlaten strand waarop ik mediteer in het licht van de zon. Ik verzond ze als nieuwjaarsgroet.

Nu een jaar later doet dit me heel nadrukkelijk de kracht van affirmatie beseffen: datgene wat je zegt/ denkt/ door je heen laat stromen wordt je waarheid.

Want ja, voor mij was het een jaar met ruimte, rust en (uiteindelijk ook) licht. Ik stopte aan het begin  van het jaar met werken. Geen coaching, begeleiding, yoga, training of schrijven meer voor mij. Dat werd primair door mijn lichaam afgedwongen: ik had al maanden hoofdpijn, geen energie, last van mijn rug en luchtwegen en was voortdurend alleen maar heel, heel moe. Mensen, drukte, geluiden: alles putte me uit.

Ik ging naar binnen. En oh, wat is dat makkelijk om op te schrijven of aan anderen te adviseren die het zwaar hebben. En oh, wat is het heftig. Ik heb zeeën gehuild, pijn, verdriet, eenzaamheid en wanhoop gevoeld. Ik heb gevloekt, gevochten, getierd en nog meer gehuild. ‘Ga schrijven’, zeiden mensen, ‘ga wandelen, ga slapen, ga genieten (haha), ga….. iets doen zodat ik niet geconfronteerd word met jouw pijn en kwetsbaarheid die misschien wel rechtstreeks die van mij aanraakt….’.

Ik stond iedere dag op. Nam een koude douche. Deed mijn yoga en meditatie. Wandelde met mijn hond. Zag soms iemand, deed boodschappen, at en ging vroeg naar bed. Ik ontdekte dat elke dag 2 blaadjes in een klein boekje volschrijven me hielp. Ik leerde ademen, kreeg steun van sterke militairen die als geen ander blijken te weten hoe je een stevig vangnet bouwt en achter iemand gaat staan. Ik leerde afschuwelijke clichés doorvoelen, begrijpen en helemaal ervaren: het moet donker zijn om licht te kunnen zijn en gevoel wil gevoeld worden. Ik vond goede therapeuten. En hele slechte. Ik leer mijn ruimte innemen, voelen wat goed is voor mij, grenzen stellen en ik ontdek waar ik blij van word. Ik deed opleidingen in Reiki, het doorgeven van universele energie. Het maakt me huppelend blij wanneer ik het aan mezelf of een ander geef.

Ik ben en blijf work in progress, zoals we dat allemaal zijn in mijn opinie, maar het borrelt weer. Ik heb weer zin en energie. Ik maak plannen voor een (pre) burn out groep: 10 x samen komen voor yoga, meditatie, ademen, praktische tips en steun. Geen wachtlijst, meteen aansluiten wanneer je wil. Ik voer gesprekken voor een mooi ‘werknemers wellness’ trainingsprogramma van een jaar bij een grote hotelketen, gericht op het vergroten van het mentale en fysieke bewustzijn en welbevinden van de medewerkers. Ik geef weer yogales, volg teambijeenkomsten, ik ‘re-integreer’. De sprankeling maakt me blij en energiek en mijn ziel danst. Ik weet dat ik hoog gevoeligheid heb, mijn grenzen moet bewaken, voldoende moet rusten, alleen moet zijn en me opladen. Ik weet ook dat ik zal struikelen, leren en altijd weer opnieuw mijn ziel zal vinden: mijn enorme, krachtige bron van energie. Mijn kern waarmee ik verbonden ben met de prachtige kracht, liefde en energie die universeel aanwezig is in en om ons heen.

Ik nodig je uit. Om je verhaal te delen als je geraakt bent. Om me te vertellen, vragen of benaderen als je op dit gebied iets samen met mij wilt. Ik ben gelukkig in puur, bewust en open contact en nodig je van harte uit. Sat nam, de pure waarheid in mij groet de pure waarheid in jou.

A

Beste Ralph

Beste Ralph,

Kreeg je vroeger wel eens een aai over je bol van je moeder, Ralph? Of een vriendschappelijke stomp van de hockeycoach tegen je schouder? Ken je het gevoel geliefd te worden, gewoon om wie je bent? Ik hoop het Ralph. Want deze dagen zal je dat gevoel van eigenwaarde nodig hebben. Je zal het in jezelf moeten vinden nu de ING spelletjes speelt met jou en je waardering.

Ik leef met je mee Ralph. Want stel nou dat jij zo’n bankmedewerker (topman!) bent die zijn carrière heeft gemaakt door de juiste mensen te kennen. Die de blik voortdurend heeft ‘op de stip op de horizon’. Die praat over headhunten, expanden en meer van dat soort termen. Stel nou Ralph, dat je steeds hebt gedacht dat het gaat over welke zakelijke successen je hebt bereikt, over hoe groot je omzet is en over hoeveel mensen je aanstuurt. En dat dit ook zo bevestigd is door de omgeving waarin je je bevindt. Want eerlijk is eerlijk: het salaris van 1.75 miljoen euro wat je nu krijgt ligt ook iets boven het gemiddelde toch?

Het zou flauw zijn de verantwoordelijkheid voor deze scheefgroei in jouw schoenen te schuiven, Ralph. Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld dat we zakenlieden, bankmedewerkers en politici financieel beter waarderen dan (ik noem maar iets) vuilnisophalers, verwarmingsmonteurs of verzorgenden. Dat is het systeem dat we met elkaar gecreëerd hebben en wat we dus met elkaar kunnen (en moeten) veranderen.

De voor jou voorgestelde salarisverhoging die de ING deed heeft een golf van verontwaardiging en opschudding teweeg gebracht. Krom natuurlijk omdat het door ons ingestelde systeem al jaren zo werkt maar ok, positief bekeken: laat dit een start zijn voor heroverweging.

Wat is (van) waarde? Wat heeft welke waarde? Hoe bouwen we om deze waarden een werkend systeem?

Zo maar wat vragen die we met elkaar moeten beantwoorden. Want Ralph, ook jij vindt toch dat het systeem van meer op de grote hoop met allerlei excessen tot gevolg niet meer van 2018 is?

Zo maar wat hints voor de antwoorden:

Toen ik een aantal weken geleden voor mijn werk een fantastische (en zakelijk zeer succesvolle) man begeleidde die op jonge leeftijd stierf aan een afschuwelijke ziekte telde voor hem alleen de waardering en liefde die hij voelde voor en van zijn naasten.

Als naast de eerder genoemden chauffeurs, ordehandhavers, vakkenvullers en schoonmakers ophouden hun werk te doen komt binnen korte tijd jouw en mijn dagelijkse leven in de knoei. Dan heb ik geen tijd meer om dit stukje te schrijven en houd jij je bezig met verzamelen van eerste levensbehoeften als voedsel en warm onderdak.

Kort door de bocht concluderend lijkt het logisch ons waardesysteem aan te passen naar een evenwichtiger verdeling. Eén waarbij liefde, aandacht, zorg, ondersteuning en medemenselijkheid belangrijke graadmeters zijn. Zodat aan het eind van ieders leven tevreden kan worden teruggekeken naar de balans. Tussen werk en liefde, tussen aandacht en waardering en tussen mensen onderling.

Denk er nog eens over Ralph, terwijl je vanavond je tanden poetst. Waarna ik je van harte gun dat je gelukkig, kalm en evenwichtig in bed kunt stappen naast een liefdevolle partner die je vasthoudt. Ik wens je alle goeds.

Jeroen in memoriam 14/06/1955 - 18/12/2017

Ik schreef deze Ode aan Jeroen 2 jaar geleden. Akaal Jeroen!

Hij is al jaren blind. Heel langzaam werd zijn zicht steeds een beetje minder tot hij uiteindelijk zijn weg moest vinden via zijn oren, reuk, tast en smaak. Hij deed aan modelbouw en kon tot op de halve gram een verschil in gewicht voelen. Helaas verliest hij nu de tast in zijn vingertoppen waardoor dat niet meer gaat. Blind bouwt hij schuurtjes, timmert hekken in elkaar, hangt schilderijtjes op (recht!), werkt op de computer, maakt praatjes, beurt mensen op en verbindt. Hij is druk en actief. Dit jaar werd er slokdarmkanker bij hem geconstateerd.

Ik kom hem tegen als ik wandel met mijn hond. Dan pak ik hem bij de arm en lopen we samen het rondje. Blindenstok wordt wandelstok. ‘He lekker, even doorlopen’. Hij is actief, positief, lief, behulpzaam, vecht creatief voor de rechten van gehandicapten en heeft een instelling en houding om jaloers op te zijn. Jeroen is een held.

Vanochtend stapte deze held met zijn hond de deur uit. De hond is angstig want er wordt al vuurwerk afgestoken. Als hij losloopt rent hij weg uit angst. Jeroen kan hem dan niet meer zien. Jeroen had gister zijn zestiende bestraling met chemo. Dat betekent dat hij vanmiddag in gaat storten omdat zijn lijf dan gaat reageren op het broodnodige gif dat ze in hem spuiten. De wind waait hard om zijn hoofd en Jeroen steekt de stoep op richting het park. Helaas heeft iemand een auto op de stoep geparkeerd. Die moest even snel een kerstwens afgeven. Jeroen moet uitwijken de straat op. Hij loopt tegen een paal en stoot zijn been en neus.

Vlak voor de parkingang kom ik hem tegen. Er rijdt een gemeentewagen die bladeren opzuigt en Jeroen moet nog oversteken. Ik schreeuw over de herrie heen dat ik hem op kom halen om veilig het park te bereiken. De hond mag los omdat ik kan opletten wanneer er vuurwerk knallen zijn. Dan rijdt de bladzuiger achter ons aan het park in. In twee seconde moet ik man, twee honden en mezelf een bosje induwen om meneer de gemeentewerker te kunnen laten passeren.

Jeroen breekt. Deze sterke man. Die zo heldhaftig zijn shit in het leven draagt, aangaat, overziet en verwerkt wordt het even teveel. We kunnen niet praten want de herrie is oorverdovend. Ik kan alleen maar iedereen vasthouden. En het raakt me. Want zo vlak voor kerst, op deze grijze regenachtige en donkere dag wens ik zo vurig voor licht, liefde, geluk en vrede. Dat er 1 seconde geen pijn zou hoeven zijn. Dat we mogen loslaten, aanvaarden, verwerken en zijn in alles wat er is. Goed en kwaad. Licht en donker. Verdriet en geluk.

Ik bid dat je doorgaat. Met werken. Steeds weer stap voor stap. Aan een betere wereld, in jezelf en om je heen. Dat je je verdiept in jezelf en in anderen. Dat je open staat. Verder kijkt dan je neus lang is. Dat je ziet dat je fouten maakt en open staat om deze te verwerken. Ook als je ze niet bedoeld of bemerkt had. Dat je deelt, vecht en lief hebt. Dat je het naar eer en geweten mooi, liefdevol en gemakkelijk maakt. Voor jezelf en anderen om je heen.

 

Mensen service

Procter & Gamble, jaaromzet 2016: 65 miljard dollar, winst rond de 4 miljard. Nederlandse Spoorwegen, jaaromzet 2016: bijna 5 miljard euro, winst 212 miljoen. Camping de Klashorst, gelegen in het Vechtdal in Overijssel, cijfers onbekend. Alle drie ondernemingen kregen de afgelopen periode te maken met mijn onhandigheid. Een mooie reis langs service, klant, klacht en mens. Een verhaal over groot, klein, het verschil daartussen en een herdefinitie van ‘waarde’.

Ik gebruikte het wastablet van Ariel onjuist. Ik legde het óp mijn was in plaats van er onder. Dat deed ik al jaren maar nu was het plastic omhulsel half gesmolten vastgekleefd aan mijn mooie, fijne truitje. Zonder nadenken probeerde ik het los te trekken waarmee ik een gat in mijn trui trok.

Ik reisde 1 van mijn zeldzame keren met de trein en logde in met mijn anonieme kaart bij het NS poortje bij de ingang van het station. Ik reisde met de Arriva trein waarin de conductrice me uitlegde dat ik bij het verkeerde bedrijf was ingelogd. Dat er op dit traject geen mogelijkheid was meer tot uitloggen en dat ze kon zien dat de NS wel 20 euro van mijn OV kaart had afgeschreven.

Ik reserveerde een dag van te voren een overnachting voor 2 campers bij camping de Klashorst, een prachtige natuurcamping nabij Ommen. ’s Avonds vertelde mijn huisarts me dat ik een luchtweginfectie had dus ik moest annuleren. Volgens de algemene voorwaarden te laat en alle recht om het volledige bedrag in rekening te brengen. Ik ontving een alleraardigst bericht van Herma. Dat ze me veel gezondheid toe wenste en me graag een volgende keer wilde begroeten. Mijn hart maakte een sprongetje en ik sprak met mijn reisgenoot af dat we zodra het kon daarheen zouden gaan.

Ik belde met Procter & Gamble en legde de situatie uit. De mevrouw vertelde me dat ze het zou overleggen. Tussen de regels door begreep ik dat het overleg onnodig zou zijn omdat ik het truitje zelf kapot had gemaakt. Ze konden me wel een nieuw pak wastablets toesturen. Ik wachtte op reactie en ontving een enquête: Procter & Gamble hechtte echt veel waarde aan mijn mening en vroeg me daarom pas te reageren wanneer mijn klacht was opgelost. Ik wachtte nog langer en kreeg geen verdere reactie. Dus vulde ik de enquête in en gaf mijn ongerief aan. Binnen korte tijd ontving ik een mail: doordat het product niet volgens de instructies gebruikt is was verdere tegemoetkoming niet mogelijk. Jouw fout, jouw blaren.

Zo niet de NS, zij stortten na een totaal onbegrijpelijke mail de 20 euro terug. Mij achterlatend met de gedachte hoe buitenlanders in ons land reizen en hoeveel van de jaarlijkse inkomsten van de NS worden geïnd met  niet gemaakte reizen.

De grote dikke vis Procter & Gamble is zo log, onpersoonlijk en vol regels geworden dat alle binding met de eindgebruiker is verdwenen. De onhartelijke reactie is voor mij een reden om mijn best te doen alle producten door hun geproduceerd te mijden. Dat is bijkans niet eenvoudig.

Nederlandse Spoorwegen, krabbelend, struikelend als een peuter proberen een bedrijf te leiden. Met alle onhandigheden en soms irritatie opwekkende stommiteiten.

Camping de Klashorst! (tromgeroffel en trompettergeschal!). Ik voel me een mens! Ik word gezien! Een paar tientjes wegen niet op tegen hartelijkheid, beterschap wensen. Mijn hart juicht! Oh, wat kijk ik uit naar een nachtje in Diffelen!

En naar een wereld waar ieder beseft wat hij of zij is: een mens, energie. In relatie met andere energieën. Inderdaad verbonden in een grote keten. Maar niet die van vergaderingen, jaarcijfers en omzet targets. Verbonden in de grote keten van liefde, aandacht en energie. Niet gevangen in cijfers en getallen, oh zo waardevol.

Was voorzichtig, reis veilig, geniet vol!

 

Defensie in het licht

‘Ga er maar uit, je luistert niet en werkt niet mee, vertrek maar’. Als tiener hoorde ik deze woorden met regelmaat. Waarna ik inwendig fluitend vertrok: even geen gezemel van een uitgebluste leraar maar lekker buiten onder een boom. Nooit snapte ik helemaal wat daar de straf aan was….

Vandaag wordt demissionair minister Hennis er waarschijnlijk uitgestuurd. Op basis van ophef over het reilen en zeilen bij Defensie. Een vernietigend rapport, gewonden en doden: Defensie in de schijnwerpers. Misschien omdat ik te weinig klassen volgde, ik snap er niets van.

Reeds eerder viel me op dat in onze politiek gelogen, gedraaikont en gegraaid mag worden waarna je (al dan niet gedwongen) mag vertrekken, vaak nog met een zak geld mee en een goede referentie. Hiermee kan je dan in toekomstige bestuursfuncties en adviesraden je zakken verder vullen (ik zeg Opstelten).

Van mevrouw Hennis begrijp ik dat ze niet wil aftreden maar aan het werk wil. Schouders er onder. Kijken wat er kan, mogelijk is. Vooruit. Schouder aan schouder.

 

Ik weet heel weinig van Defensie. Maar ik zie een organisatie waarin mensen iets wordt geleerd dat we daarbuiten weinig zien. Verbinding. Het team boven het individu plaatsen. Schouder aan schouder. En doorgaan.

Zoals je weet ben ik van de yoga. Waarin ik leer en ervaar dat identificatie met mijn eigen Ego me brengt naar onmacht, pijn, verdriet, een gevoel van eenzaamheid en afgesneden zijn. Wanneer ik mediteer en me open stel voor alles wat er is voel ik de energie door me heen stromen. Voel ik dat mijn beperking van ‘ik’ alleen in mijn gedachten zit. Dat wanneer ik me verbind, we zoveel sterker zijn. Zo sterk dat de hele wereld kan worden omarmd. Dat het overal lichter kan worden.

 

Ik kijk naar Defensie. De organisatie, de mensen. En zie de verwarring: doorgaan, verbonden tot 1 team tot je erbij neervalt, groter en buiten jezelf. En alle jaren ontmoette deze organisatie de politiek. Met andere normen en waarden en anders opgeleid. Waarin focus op het individu en schoonvegen van eigen straatje schering en inslag is. En daarmee ontstond het speelveld: een hardwerkende groep mensen die niet klagen en samen doorgaan hoog in het vaandel hebben staan tegenover politici met een beperkte begroting en een groot ego: bezuinigingen bij Defensie. Keer op keer.

Ik ben voor verbinding. Ik ben voor de dialoog. Ik ben voor samen. Ik ben voor nadenken, voor durven zeggen als iets niet klopt. Ook als de meerderheid daar anders over denkt. Ik ben voor diversiteit. Ik ben voor krachtig zacht zijn. Ik ben voor kijken naar de ander en mezelf zien. Met alle fouten die gemaakt worden en alle licht en liefde die er is.

En ook vandaag murmel ik weer heel zachtjes mijn wensen: laten we sterk zijn in onze verbinding. Laten we het samen beter maken. Laten we vooruit gaan.

20161010_082227.jpg