Dear woman of the world

Whether you are 4, 14, 40 or anything around that age, let me start with the most important part of this message: it is NOT your fault.

It seems like you were born with this special power in you. This power of sensitivity, love and awareness. And this lovely strength of you might have grown a little curvy down the road. Instead of becoming it’s true nature of beauty, love and care, it might have transformed into the more distorted form of excessive feeling of responsibility.

Let me be clear: it is not your fault when your man is rude to the shop attendant. It is not your fault when your daughter yells at a friend. It is not your fault when your dog eats the neighbor’s cake and for sure it is not your fault when it rains, someone bumps into you or when someone is disrespectful to you.

I made excuses when I was hit. My heart pounded with shame when someone yelled at me. I worked my ass off, smiled a million smiles, fixed a thousand problems that were not mine until I dropped down sick and worn out. I then slowly started to realize: it is not my fault.

The guilt I felt was like a ghost through my system: inherited through ancestors, formed in my history and grown in this lovely life. So many actions I performed came out of my feeling of guilt.

Today I see, more clearly then ever: I am laying down the guilt. I am putting down the responsibility that is not mine. I am giving back all energies, pain, burden and troubles that do not belong to me. I am taking back my space, my life, my energy and my love to spend on me. I am gonna live my life, my dreams. I am going to take care of me.

20170809_101037.jpg

Golven

We zingen met elkaar. Wij staan in een grote kring en middenin liggen mensen op de grond. We zingen met en voor elkaar. Ik lag eerder ook in het midden en ervoer wat de golfbeweging van de stemmen met me deed: ik kon als het ware meereizen bij het aanzwellen van de energie en het volume van de stemmen. Als vanzelf borrelde er een lach ergens uit mijn middenrif. Een groot gevoel van blijdschap en dankbaarheid. Om vervolgens heel stil en geconcentreerd te worden toen de stemmen heel zacht werden. Er kwam een soort angst: ‘nee, niet stoppen nu, het is juist zo fijn!’. Met daarop volgend de opluchting toen inderdaad het volume weer aanzwol. Een magische ervaring.

Sinds dat moment ben ik me zeer bewust van de vele golfbewegingen waarin ik me bevind: mijn adem, de seizoenen, mijn ouders die ouder worden met hun kleinzoons die ze helpen de selfie-stand op de telefoon te vinden. Ik kijk ernaar met een gevoel van diep ontzag. Omdat ik heel scherp ervaar dat de voortdurende golfbeweging vele malen groter is dan ik, mijn lichaam, mijn gevoel en gedachten.

20160924_122100.jpg

Wanneer ik mijn lichaam in een yogahouding heb gebracht en ik een gevoel van spanning in mijn benen ervaar komt de neiging eruit te willen, weg van de pijn. En ineens herinner ik me de golfbeweging, het paniekerige gevoel van loslaten wanneer de stemmen heel zacht worden, de rust als het weer aanzwelt om vervolgens de kalmte te ervaren wanneer de stemmen helemaal stoppen. Deze rust kan er zijn omdat ik me verbonden voel met iets veel groters dan ik die daar in het midden lig, met mijn lichaam, mijn gedachten en mijn gevoelens. Omdat ik ineens heel sterk in verbinding ben met een allesomvattende energie. Waarin ik ben en waaruit ik kan putten.

En zo deel ik dit bewustzijn van de golfbeweging met jullie. Wellicht ervaar je dat je je deze dagen beter voelt: de zon schijnt vaker, de bloemen ontluiken en de bomen kleuren langzaam groen. Ook jij ontwaakt wellicht uit een periode waarin je wat meer naar binnen was, de winter, donker en koud.

Het diepe besef van de golfbeweging, zoveel groter dan ik maakt dat ik me kan overgeven. Dat ik beslis om ín de yogahouding te blijven. Me te focussen op mijn adem en te ontdekken wat er voorbij de spanning gebeurt. Na een aantal ademhalingen ervaar ik een gevoel van warmte, loslaten, vertrouwen en kan ik verder ontspannen in de houding.

Hoe ga jij om met pijn, spanning en onrust? Slik je een pil, moet het weg? Of kan je ernaar kijken, er van leren en erop vertrouwen dat we onderdeel zijn van een golfbeweging? Mij helpt reiki, yoga en meditatie hierbij. Ik ben benieuwd wat jou helpt?

Go with the flow

Vanmorgen repareerde ik een fietslampje. Ik keek er even naar, schudde er kort mee, besloot de achterkant er (toch) op te draaien en ….tadaa: het lampje deed het.

Zo niet gisteravond. Zelfde lampje, meer geworstel. Ik deed de batterij erin, sloot de achterkant, geen licht. Ik probeerde de batterij eruit te halen wat niet lukte, pakte een saté prikker en een keukenmesje maar de batterij bleef zitten. Ik probeerde met een stukje aluminiumfolie de geleiding zeker te stellen (vroeger van mijn vader geleerd) maar nee: het lampje brandde niet.

blob

Zojuist pakte ik het weer op. Na gedachten over schroevendraaiers en andere hulpmiddelen besloot ik eerst nog een keer het lampje in elkaar te zetten. Wat leidde tot licht. En zoals vaker bracht deze ogenschijnlijk simpele handeling ook licht in mijn mind: go with the flow.

Wat betekent dat dan precies? Want plannen maken, doelen stellen en daarnaar toe werken, dat is toch prima? Als we allemaal gaan liggen ‘go-with-the-flow-en’ dan komen we helemaal nergens. Werken moeten we. Vooruit! Met deze overtuiging hechten we veel waarde aan het hoofd en nemen we aan dat loslaten en vertrouwen niet tot het gewenste resultaat zal leiden.

Met ons hoofd maken we prachtige spreadsheets, voeren we ellenlange vergaderingen en voltooien we enorme projecten. Ook als gaandeweg al blijkt dat het eindresultaat zal tegenvallen. De politiek is een walhalla als je naar voorbeelden hiervoor zoekt: de Betuwelijn, Brexit. Hoeveel kan jij er op jouw werk benoemen?

Dat is de kracht van ons hoofd: beslissen, plannen maken en ervoor gaan. Doorgaan. Steeds maar weer doorgaan. Ik heb een kei van een hoofd. Ben steengoed in analyseren, volgde er een prachtige universitaire opleiding voor (rechten), maak plannen als de beste, organiseer in een handomdraai iets ingewikkelds en….verlies in deze kwaliteit soms de verbinding met mijn hart en mijn lijf. Dat betekent dat mijn plannen niet altijd in overeenstemming zijn met het energieniveau dat mijn lichaam aankan. En dat ik soms dingen doe die op dat moment niet passen bij de richting die mijn hart mij ingeeft.

Het fietslampje verlicht weer eens dit inzicht voor mij: soms moet iets liggen, losgelaten worden, rijpen, weet ik veel. Maar in ieder geval mag ik in veel gevallen luisteren naar mijn hart, mijn lichaam en de mogelijkheden en kansen die me daarvandaan worden voorgeschoteld. Om vervolgens mijn hoofd te gebruiken het vorm te geven en te realiseren.

Hier bewuste keuzes in maken gaat mij makkelijker af wanneer ik af en toe stilsta, vertraag, yoga doe en mediteer. En dan nog stap ik met regelmaat in mijn ‘hoofd’ valkuil en leer van de pijn die me dat doet. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Wat helpt jou bewust te blijven? Evenwichtig en in balans? Leuk als je het deelt zodat we leren van elkaar. En op die manier een gezamenlijk gebalanceerd samenzijn creëren. Voorbij stress, burn-out, onbalans en door pushen. Let there be light 😊!

Happy 2018

‘Er is licht, ruimte en rust’. Deze woorden plaatste ik vorig jaar bij een prachtig beeld van een verlaten strand waarop ik mediteer in het licht van de zon. Ik verzond ze als nieuwjaarsgroet.

Nu een jaar later doet dit me heel nadrukkelijk de kracht van affirmatie beseffen: datgene wat je zegt/ denkt/ door je heen laat stromen wordt je waarheid.

Want ja, voor mij was het een jaar met ruimte, rust en (uiteindelijk ook) licht. Ik stopte aan het begin  van het jaar met werken. Geen coaching, begeleiding, yoga, training of schrijven meer voor mij. Dat werd primair door mijn lichaam afgedwongen: ik had al maanden hoofdpijn, geen energie, last van mijn rug en luchtwegen en was voortdurend alleen maar heel, heel moe. Mensen, drukte, geluiden: alles putte me uit.

Ik ging naar binnen. En oh, wat is dat makkelijk om op te schrijven of aan anderen te adviseren die het zwaar hebben. En oh, wat is het heftig. Ik heb zeeën gehuild, pijn, verdriet, eenzaamheid en wanhoop gevoeld. Ik heb gevloekt, gevochten, getierd en nog meer gehuild. ‘Ga schrijven’, zeiden mensen, ‘ga wandelen, ga slapen, ga genieten (haha), ga….. iets doen zodat ik niet geconfronteerd word met jouw pijn en kwetsbaarheid die misschien wel rechtstreeks die van mij aanraakt….’.

Ik stond iedere dag op. Nam een koude douche. Deed mijn yoga en meditatie. Wandelde met mijn hond. Zag soms iemand, deed boodschappen, at en ging vroeg naar bed. Ik ontdekte dat elke dag 2 blaadjes in een klein boekje volschrijven me hielp. Ik leerde ademen, kreeg steun van sterke militairen die als geen ander blijken te weten hoe je een stevig vangnet bouwt en achter iemand gaat staan. Ik leerde afschuwelijke clichés doorvoelen, begrijpen en helemaal ervaren: het moet donker zijn om licht te kunnen zijn en gevoel wil gevoeld worden. Ik vond goede therapeuten. En hele slechte. Ik leer mijn ruimte innemen, voelen wat goed is voor mij, grenzen stellen en ik ontdek waar ik blij van word. Ik deed opleidingen in Reiki, het doorgeven van universele energie. Het maakt me huppelend blij wanneer ik het aan mezelf of een ander geef.

Ik ben en blijf work in progress, zoals we dat allemaal zijn in mijn opinie, maar het borrelt weer. Ik heb weer zin en energie. Ik maak plannen voor een (pre) burn out groep: 10 x samen komen voor yoga, meditatie, ademen, praktische tips en steun. Geen wachtlijst, meteen aansluiten wanneer je wil. Ik voer gesprekken voor een mooi ‘werknemers wellness’ trainingsprogramma van een jaar bij een grote hotelketen, gericht op het vergroten van het mentale en fysieke bewustzijn en welbevinden van de medewerkers. Ik geef weer yogales, volg teambijeenkomsten, ik ‘re-integreer’. De sprankeling maakt me blij en energiek en mijn ziel danst. Ik weet dat ik hoog gevoeligheid heb, mijn grenzen moet bewaken, voldoende moet rusten, alleen moet zijn en me opladen. Ik weet ook dat ik zal struikelen, leren en altijd weer opnieuw mijn ziel zal vinden: mijn enorme, krachtige bron van energie. Mijn kern waarmee ik verbonden ben met de prachtige kracht, liefde en energie die universeel aanwezig is in en om ons heen.

Ik nodig je uit. Om je verhaal te delen als je geraakt bent. Om me te vertellen, vragen of benaderen als je op dit gebied iets samen met mij wilt. Ik ben gelukkig in puur, bewust en open contact en nodig je van harte uit. Sat nam, de pure waarheid in mij groet de pure waarheid in jou.

A

Beste Ralph

Beste Ralph,

Kreeg je vroeger wel eens een aai over je bol van je moeder, Ralph? Of een vriendschappelijke stomp van de hockeycoach tegen je schouder? Ken je het gevoel geliefd te worden, gewoon om wie je bent? Ik hoop het Ralph. Want deze dagen zal je dat gevoel van eigenwaarde nodig hebben. Je zal het in jezelf moeten vinden nu de ING spelletjes speelt met jou en je waardering.

Ik leef met je mee Ralph. Want stel nou dat jij zo’n bankmedewerker (topman!) bent die zijn carrière heeft gemaakt door de juiste mensen te kennen. Die de blik voortdurend heeft ‘op de stip op de horizon’. Die praat over headhunten, expanden en meer van dat soort termen. Stel nou Ralph, dat je steeds hebt gedacht dat het gaat over welke zakelijke successen je hebt bereikt, over hoe groot je omzet is en over hoeveel mensen je aanstuurt. En dat dit ook zo bevestigd is door de omgeving waarin je je bevindt. Want eerlijk is eerlijk: het salaris van 1.75 miljoen euro wat je nu krijgt ligt ook iets boven het gemiddelde toch?

Het zou flauw zijn de verantwoordelijkheid voor deze scheefgroei in jouw schoenen te schuiven, Ralph. Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld dat we zakenlieden, bankmedewerkers en politici financieel beter waarderen dan (ik noem maar iets) vuilnisophalers, verwarmingsmonteurs of verzorgenden. Dat is het systeem dat we met elkaar gecreëerd hebben en wat we dus met elkaar kunnen (en moeten) veranderen.

De voor jou voorgestelde salarisverhoging die de ING deed heeft een golf van verontwaardiging en opschudding teweeg gebracht. Krom natuurlijk omdat het door ons ingestelde systeem al jaren zo werkt maar ok, positief bekeken: laat dit een start zijn voor heroverweging.

Wat is (van) waarde? Wat heeft welke waarde? Hoe bouwen we om deze waarden een werkend systeem?

Zo maar wat vragen die we met elkaar moeten beantwoorden. Want Ralph, ook jij vindt toch dat het systeem van meer op de grote hoop met allerlei excessen tot gevolg niet meer van 2018 is?

Zo maar wat hints voor de antwoorden:

Toen ik een aantal weken geleden voor mijn werk een fantastische (en zakelijk zeer succesvolle) man begeleidde die op jonge leeftijd stierf aan een afschuwelijke ziekte telde voor hem alleen de waardering en liefde die hij voelde voor en van zijn naasten.

Als naast de eerder genoemden chauffeurs, ordehandhavers, vakkenvullers en schoonmakers ophouden hun werk te doen komt binnen korte tijd jouw en mijn dagelijkse leven in de knoei. Dan heb ik geen tijd meer om dit stukje te schrijven en houd jij je bezig met verzamelen van eerste levensbehoeften als voedsel en warm onderdak.

Kort door de bocht concluderend lijkt het logisch ons waardesysteem aan te passen naar een evenwichtiger verdeling. Eén waarbij liefde, aandacht, zorg, ondersteuning en medemenselijkheid belangrijke graadmeters zijn. Zodat aan het eind van ieders leven tevreden kan worden teruggekeken naar de balans. Tussen werk en liefde, tussen aandacht en waardering en tussen mensen onderling.

Denk er nog eens over Ralph, terwijl je vanavond je tanden poetst. Waarna ik je van harte gun dat je gelukkig, kalm en evenwichtig in bed kunt stappen naast een liefdevolle partner die je vasthoudt. Ik wens je alle goeds.