Schietgebed


Ik herinner me een prachtige scene van het komische duo Theo en Thea. Met marionettenpoppetjes namen ze de kijker mee naar een slagveld in oorlogsgebied. Er vochten soldaten tegen elkaar. Op enig moment keken Theo en Thea op hun horloge en zeiden: ‘oh, nu is het twaalf uur! Even stoppen! Gelukkig Nieuw Jaar!’. De soldatenpoppetjes vielen elkaar in de armen, proostten met fictieve champagne en wensten elkaar het allerbeste.
De scene riep van alles bij me op. Welke acties je ook uitvoert, wat je baan ook is, je bent altijd mens. Met familie, gevoelens, overtuigingen, enorme krachten en ook tekortkomingen. Het intrigeert me dat de mens kennelijk zo doordrongen kan raken van een overtuiging dat het zonder gene (zo lijkt het) een ander mens doodt. Je hoeft maar in de geschiedenis te kijken dat dit niks nieuws is.
Op deze dagen, waarin we dit soort acties herdenken, oude helden eren die bovenstaande deden om ons te bevrijden, waarop we nadenken over vrede, oorlog, veiligheid en bescherming, puzzel ik mijn gedachten hierover.
Zeventig  jaar na dato wordt nog op zeer levendige wijze in ons land een oorlog herdacht. We vinden dat belangrijk. Om door te geven aan onze kinderen dat oorlog afschuwelijk is en veel leed veroorzaakt. Zou het kunnen ophouden? Zou ieder mens, op de Theo en Thea manier, op hetzelfde moment kunnen beslissen: we stoppen ermee, we stappen weg uit onze angst, negatieve overtuigingen, geldingsdrang, onzekerheid en wat al niet meer voortkomt uit ons pietepeuterige ego en we gaan vol voor verbinding, liefde, elkaar vinden in verschillen?
‘De beste voorspeller van de toekomst is het verleden’, zegt mijn vriend. Dat belooft dus niet veel goeds. Want vechten doen we al sinds we bestaan. Om land, aandacht, geld, vrouwen, huidskleur, geloof, noem het maar.
En voor me zie ik de kinderogen: een lege blik die een diepe poel van paniek, ellende en pijn verbergt. Ik zie de verbeten trek om de mond van soldaten, overtuigd van hun gelijk, verscheurd diep van binnen. Ik zie tranen, ellende, pijn en verdriet en tegen beter weten in stap ik in mijn allerdiepste kern van liefde en vertrouwen en concentreer ik mij op misschien wel mijn allerbelangrijkste schietgebedje ooit: laat het vrede zijn. In onszelf. En met elkaar. Voor altijd en overal.