Over jonge geiten, oude bokken en makke schapen


Ik stond op een Franse camping in een telefooncel. Had nog precies één 2-Francstuk dat ik zojuist in de gleuf had gegooid. Wat een heerlijke toevalligheid: mijn vriendje aan de andere kant van de lijn nam de telefoon op met een pen in zijn hand. Precies daardoor was er voldoende tijd om het ellenlange nummer dat ik opratelde op de muur te schrijven (studentenhuis, niks anders voor handen). Op deze manier kon hij vanuit Nederland bellen naar de telefooncel en kregen wij de gelegenheid even te verdrinken in elkaars stem, te horen hoe het met de ander ging en te zeggen dat we elkaar misten en heel veel van elkaar hielden.

Ik was bijna twintig en liftte met een vriendin naar Zuid-Frankrijk: twee weken onbereikbaar. De genen van mijn moeder: die vertrok naar een berg in Nepal, liet huis en haard achter en was ruim een maand ‘van (of juist op?) de wereld’. Zonder verbinding (met thuis).
Nu speel ik Wordfeud gewoon door. Of mijn vriendin nou in Nederland om de hoek is of in Zuid Europa op een golfbaan staat: het doet er niet toe. Vrienden zitten in Thailand en blijven via het fantastische facebook geheel op de hoogte. De scheet die vriendin x laat, het vriendje van de buurman, er wordt geliked bij het leven: wat blijven we lekker connected!
Ik weet dat ik me met dit verhaal onomkeerbaar schaar in het team van ‘oude bokken’, van mensen die praten over ‘vroeger’ en die met enige verbazing de snelle ontwikkelingen bekijken. Natuurlijk ben ik een groot voorstander van vooruitgang en verbetering. Maar de voordelen van even onbereikbaar zijn, afstand nemen en daarnaast de grote vreugde als er dan wel even contact mogelijk is, die voordelen zijn bijna geheel verdwenen. En omdat de bereikbaarheid de laatste jaren steeds eenvoudiger wordt, zijn de verwachtingen ook veranderd. Wanneer ik niet direct reageer op een mail vanuit mijn vakantie op het Spaanse strand, wordt mij enigszins geïrriteerd gevraagd of ‘er soms iets mis is’.
Zonder dat we er misschien helemaal bewust van zijn laten we ons meeslepen in de nieuwe ontwikkelingen waarbij we als makke schapen meelopen met de dingen die van buiten af op ons afkomen: telefoontjes, berichten etc. Er ontstaat daarmee een verschuiving van een noodzaak tot creativiteit, initiatief nemen en alert zijn naar volgzaamheid en passiviteit. Dat dit gebeurt is een feit. Hoe je ermee omgaat is een keuze voor jou.
Denk eens na over wat verbinding betekent voor je. Contact hebben. En of je voldoende connectie voelt en ervaart met mensen om je heen op de manier zoals jij het wilt. En misschien is het wel tijd om weer zelf het initiatief te nemen. Een duidelijke bewuste keuze te maken op dit gebied en daarmee een beweging op gang te zetten die leidt tot verandering.
Want uiteindelijk draait het allemaal om echt contact: een glimlach, sprongetje in je hart, dankbaarheid, vreugde en plezier. Die dingen. Natuurlijk gaat het leven door en doe je de praktische, aardse dingen.  Maar ook in die contacten is ‘echte’ connectie mogelijk. Als jij ervoor kiest.
Begin met een connectie te maken met jezelf. Door 5 minuten per dag stil te zijn. Te staan, te zitten of buiten bewust te  lopen. Vijf minuten. Bewust stil staan en in contact zijn met jezelf, je eigen pure kern. Vanuit daar maak je de mooiste verbindingen met anderen.
Geniet ervan!